علی ابن حسین(ع) گفت:

پدرم آن روز(عاشورا) مرا به سینه چسبانید و فرمود: «ای فرزند، این دعا از من فراگیر که فاطمه به من آموخت و او از رسول خدا و او از جبرئیل فرا گرفته بود. در حاجت و مهم و مصیبت که پیش اید و امر عظیم دشوار بگوی:

بحق یس والقرآن الحکیم، و بحق طه و القرآن العظیم، یا من یقدر علی حوائج السائلین، یا من یعلم ما فی الضمیر، یا منفّسا عن المکروبین، یا راحم الشیخ الکبیر، یا رازق الطفل الصغیر، یا من لا یحتاج الی التفسیر، صلی علی محمد و آل محمد و افعل بی کذا و کذا »

"بحق يس و قرآن حكيم، و بحق طه و قرآن عظيم، اي كه می توانی نیاز نيازمندان را برآوری، و اي که می دانی آنچه را که در نهان هاست، و اي که گرفتاران را گشایشی و ای که غم غمگینان را پاک کنی، و اي كه به پير سالخورده مهربانی و ای که روزی نوزاد خرد را می دهی، و اي که آشکاری(بی نیاز ار هر نفسیری و توضیح)، درود بر محمد و خانواده اش فرست و حوائج مرا برآور."

"کتاب آه"